Al een jaar roept kleine dame Braas: 'als ik vier ben, mag ik naar school!'Ze kon niet wachten tot ze eindelijk jarig was. Zodat ze een grote meid was, en geen peutertje meer. Haar afscheidstraktatie was in het hele kinderdagverblijf bekend ('perenijsjes voor de kindjes en suikerspin voor de juffies'), ik kende inmiddels het afscheidsliedje uit mijn hoofd, en kreeg wekelijks, zo niet dagelijks, de vraag wanneer de zomer nu eindelijk voorbij was. Want dan mocht ze naar school.

Nou…de grote dag (of dagen eigenlijk..) is achter de rug. Slik. Want die grote dag werd eigenlijk een grote deceptie. School was veel minder leuk dan kleine dame had gedacht. En het duurde even voordat ze dat durfde toe te geven. Maar uiteindelijk, na wendag 2, kwam ze 's avonds huilend haar bedje uit. 'Mama, waarom duren die werkjes zo lang?' En 'mama, waarom mag je niet schreeuwen op school!'.

Na het wennen kwam het afscheid nemen, op het kinderdagverblijf. Deze keer hoefde ze niet te zingen voor een ander, maar was het kleine dame zelf die op tafel mocht zitten. En gebeurde wat we allemaal (opa, juffies en ik) niet hadden verwacht…ze wilde niet! Ze werd verlegen, mijn stoere meisje. En ze pinkte zelfs een traantje (of tien) weg nadat alle kindjes 'jammer dat je weggaat' hadden gezongen. Wat wil je: ruim 3.5 jaar is de Vlinderberg haar veilige haven geweest. En nu opeens is alles anders.

Maar na een leuke verjaardag, een gezellig feestje, een goede eerste schooldag én een leuke middag op de BSO, komt stoere Chloë weer naar boven. 'Ga maar weg, mama' en'nee, ik wil blijven!!!'. Het komt dus vast goed, met school en kleine dame.

De laatste weken is er weinig activiteit geweest op dit blog. Maar dat gaat vanaf nu weer veranderen. Wat er óók gaat veranderen, is dat mama Els de honneurs weer waar gaat nemen. Nu kleine dame Braas zelf zo goed kan praten, vind ik het steeds lastiger worden om vanuit haar gezichtpunt blogs te schrijven. Maar vind het wél leuk om mijn ervaringen te delen. En aangezien kleine dame nog niet kan schrijven, doe ik het maar vanuit mijn naam. Dus..vanaf nu is Chloë’s weblog eigenlijk mama Els’ weblog!

Dat ter introductie. Want de titel vraagt natuurlijk om uitleg. We hebben hier de afgelopen dagen een kleine oorlog gevoerd. En kleine dame is glansrijk uit het strijdtoneel gekomen.. Al sinds ze een klein mupke was, had Chloë een speen. Verknocht was ze er aan. Maar er komt een tijd van afscheid nemen. Eigenlijk zat ze al in blessuretijd, want de voorlaatste speen zou eigenlijk de laatste zijn. Maar niet dus. Van de week was het eindelijk echt, echt, écht zover. Haar speentje was helemaal kapot gekauwd, en Chloë was voorbereid op het afscheid. Spenenfee zou haar lieve tut meenemen. Zonder al te veel problemen legde ze de speen buiten weg. So far, so good.

Na het gebruikelijke ‘wassen- tandjespoetsen -’boekje lezen – knuffelen – nog een  verhaaltje vertellen – een laatste knuffel – blijf je nog even bij me zittten – nee ik ga’- ritueel, dacht ik me op te kunnen maken voor een rustige avond. Vergeet het maar. Kleine dame viel weer terug in haar oude patroon. Dus twintigduizend keer naar beneden komen, wegrennen als ik haar probeerde te pakken, boven keihard op het raam tikken naar voorbijgangers, luidkeels om mama schreeuwen en, als klap op de vuurpijl, tot twee keer toe in bed plassen. En nee, dat ging niet per ongeluk. Uiteindelijk, na een uur of drie, viel ze uitgeput in slaap.

Na drie avonden hetzelfde patroon was ik er klaar mee. En mijn buren ook. Dus ligt kleine dame uitgeteld in bed, tevreden met haar speentje. En heeft ze eindelijk weer de rust die ze zo graag wilde. En de overwinning. Ik ga me opmaken voor de volgende strijd. Maar dan: 1-0 voor mama. Hoop ik.

Wat een feest! Voor de eerste keer in mijn leven mocht ik gaan logeren. Bij een vriendinnetje. En was niet ik degene die weg moest omdat mama ergens naar toe wilde, maar was het deze keer andersom. Tot groot plezier van ons allemaal.

Al weken, misschien al wel maanden, zeurden L. en ik onze mama’s aan het hoofd dat we zo graag bij elkaar wilden logeren. En eindelijk pakten de mama’s hun agenda’s en planden een datum. ‘Hoeveel nachtjes nog, mama?’ Van 14 hebben we helemaal terug geteld naar één. ‘Nog twee nachtjes mama, nog één nachtje mama, wat ga ik vandaag doen mama?" Ga niet alles vertellen wat we gedaan hebben. Want dat is iets voor L. en mijzelf. Maar wil wél melden dat we net zusjes waren. In goede en slechte momenten. Met een grote lach en een dikke traan.

Toen mama me de volgende dag kwam ophalen, wilde ik eigenlijk niet mee naar huis. En vroeg ik meteen wanneer ik vijf nachtjes mag komen logeren. Daar stak mijn mama echter een stokje voor. Want zolang kan ze me niet missen. Jammer hoor!

ps. met dank aan papa O. en mama N. voor de foto’s.

..aan het water. Eendjes voeren, bootjes kijken, beetje kletsen, zonnetje erbij. Beter kan niet. Of toch wel. Snoepje?

Ik ben grote nicht. En dat vind ik echt hartstikke leuk! Ik grijp elke kans die ik krijg om kleine Emma vast te houden. Maar mama en tante Ellen zijn het daar niet altijd mee eens. Ik wil haar wel dui-zend kusjes geven. Die kleine voetjes voelen. Haar troosten als ze huilt. En  haar laten zien wat haar grote nicht allemaal al kan..en zij nog niet ! Enne..kan niet wachten tot Emma groot genoeg is zodat ze met haar kraamcadeautjes kan gaan spelen. En ik ook .

     De lente komt er nu écht aan..want de eerste lammetjes zijn geboren! Jaja, op deze momenten komt mijn boerenachtergrond weer even naar voren: ook al was er buiten nog niks te zien, door de lammetjes weet ik dat het weer goed komt. En wat was het een feest: lammetjes kijken. Of eigenlijk meer: de jongetjes en het meisje die óok bij de diertjes waren! Ik kwam binnen bij M. en K. en ik kreeg meteen een dikke knuffel van Ryan. Alsof we elkaar al ja-ren niet gezien hadden, lachten de mama’s (nou, zou voelde het anders wel mama, tsss).

Na wat geklets over en weer mochten we de laarsjes aan en de stal in. Er was net een kalfje geboren en heb met verbazing én verwondering naar al dat bloed gekeken. En waarom heeft die koe die lange sliert uit zijn billen hangen mama? Oh, dat is de nageboorte. Hm. De lammetjes waren zacht en lief, maar wat ik nog veel leuker vond waren al die grote en kleine koetjes in de stal. En, grote hulp als ik ben, ik ging natuurlijk meteen hun eten naar ze toebrengen. Of schoppen eigenlijk, want dat deed boer K. ook. Alleen vonden die koeien dat niet zo leuk. Heel raar..

En daarna was het helemaal feest! Paaseitjes zoeken met de jongens. En ze natuurlijk ook opeten. Niet één, niet twee, maar wel tien! Toch, mama? Kan niet wachten tot het Pasen is…

Was gegroet,
het chocolademonster uhmm Chloë

Ho nee, wacht…voor jullie denken dat het mama is en er allerlei roddels de wereld in geholpen worden. Ik ben het. Kleine dame Braas. Mama stond erbij en keek ernaar. Waar zwangere tantes (oh nee, nu niet meer, want ik ben grote nicht van kleine Emma) al niet goed voor zijn.

Hoe het bij ons thuis er aan toe gaat? Nou, zo een beetje dus..

"Mama, als ik later groot ben en mama, dan krijg ik heeeel veel kindjes. En mijn kindjes mogen dan altijd snoepjes als ze dat willen. Moet ik naar bed? Mijn kindjes mogen heel lang opblijven. En weet je mama, als ik later groot ben en mijn kindjes ook, dan ga ik met mijn kindjes trouwen. Wil jij ook met mij trouwen? En oh mama, jij weet écht alles! Waarom wil je niet met me trouwen mama? Omdat we al bij elkaar horen? Met wie mag ik dan wel trouwen? Met Thijs? Met Lies? Met Koen? Met Lindsy?  En kijk eens mama, wat een dikke buik ik heb. Er zit een baby in mijn buik. Ohh…de baby valt er bijna uit.."

Mama Els had een droom zo’n dertig jaar terug. ‘Later als ik groot ben, wil ik kapster worden!’ En dus voegde ze daad bij het woord, pakte haar mama’s knipper en ging aan de slag. Net voordat ze op de schoolfoto moest. Je raadt het al…geen succes..De droom eindigde daar…

… tot mama Els een meisje kreeg. Mij dus. Met haar dat gauw voor mijn ogen gaat hangen. Dus wat dacht mama? ‘Dat kan ik best!’ Het resultaat? Nog erger dan dertig jaar terug. Enige voordeel is dat het nu heeeel lang zal duren voor ik weer haar in mijn ogen heb !

ps.. vandaag vroegen de juffies op de Tijgervlinder of ik zelf mijn haar had geknipt. Ze geloofden niet dat mama dit had gedaan…

Jawel dames en heren in het noorden van het laaand! Het is weer zover, Het gekste fistje van het jaar (voor jullie de kermis, voor ons de carnaval) staat weer voor de deur. En ik kon niet wachten. Tot ik eindelijk mijn elfenpakje aanmocht. Mama wilde eigenlijk een Mega Mindy van me maken, of weer een Minny Mouse. Maar niks daarvan. Ik. wil. een elvenprinses. zijn. Dus bij deze.

Wat alleen wel een beetje jammer was, was dat dit Elfje niet kon vliegen. En toen ik vanmorgen bij de Tijgervlinder kwam, had kleine dame J. wél mooie vleugels om. Dus moest Elfje huilen. Maar met dank aan juffie D. waren mijn tranen heel snel weg en liep ik ook met een paar vliegers op mijn rug. Tot groot plezier (of ongemak) van al mijn peutervriendjes. Maar goed..carnaval begint dus al vroeg dit jaar.. met een heuse optocht door de wijk (’20 minuten zwaaien naar alle buren, erg grappig! red. mama’) en daarna een groot fist in de speelzaal. Met chips. En lekkere hapjes. En drinken. En schmink. En oh ja, óók nog met muziek! Of het nu klaar is? Nee hoor, zondag gaat mama lekker, en dinsdag mag ik weer op stap. Naar het Boeliekroeliefist. Meepesaant doemet?